Ayyuk, orda misin?

Ben burdayim ama burasinin neresi oldugu hakkinda en ufak bir fikrim yok ama icinden icimi rahatlatici bir hizda, bir suru farkli renkten ve tamamen tanidik bir siralamada isiklarin gectigi gri duman bulutunun icinde bir yerlerindeyim. Ortasinda degilim, hic ortasindaymis gibi hissetmiyorum cunku.

Kesis damarim kasinmaya basladi.

Buranin diger keskin ozelligi sesler. Gozumu kapattigimda renkli cisimlere donusen, kendimi biraktigimda icimi temizleyen, kulagimi kapattigimda ruzgara donusen sesler.

Bir dakika, ben burayi hatirliyorum. Seninle buraya daha once gelmistik. Bu evrende mi, yoksa 8 duyulu oldugumuz suyun icinde mi bilmiyorum ama seninle daha once burdaydik. Yurudukce hatirliyorum birer birer bildiklerimi. Ayyuk, burayi biz yaratmistik. Daha insanlar varolmadan daha once, o buyuk patlamadan once, herkesin ayni isigin icinde uyudugu, zamanin bir anlami olmadigi bir vucudun icinde bulmustuk burayi.

Belli ki sen burda degilsin. Yeniden yaratmamiz gerekecek sanirim herseyi. En bastan tasarlamamiz gerek otekilerin de bulabilecegi herseyi. Anca ondan sonra buluruz tekrar birbirimizi.

Nefesimi tekrar buldum ama bir sure daha uzaklardayim. Korkma cok iyiyim. Daha once konustugumuzu hatirla. Etrafta renkler varsa hersey cok guzel.

Simdi uyuyorum. Uyandigimda bunlarin hicbiri olmamis olcak. Ne gecmis, ne gelece. Simdi var olmak icin uyuyorum..