Evin icinden bir sesler geliyor..

Korktugumdan degil ama tedbir olsun diye odanin bu kosesine sigisitim. Aslinda dun sabah sikistirdim kendi kendimi buraya. Icerdekinden cekindigimden degil, bu sefer tamamen kendimle alakali bu zirvalik, anlatirim sebebini daha sonra.

Cesaret toplayip, bir anda gaza gelip ayaklandim ama biraz yavas kalksaydim daha iyiymis. Bulanti, bas donmesi, astigmatizm ve bir yere tutunma panigi gecsin evin icinde dolanip icimi bir rahatlatcam.
Senin korkacagin birsey olmadigindan emin olmak icin havaya yumruklar savurarak odalari teker teker kontrol etcem.

Hava da az sonra kararacak olmasa iyiydi.. Aydinlik ya da karanlik, ikisinden biri olsun farketmez ama bu hali beni cok rahatsiz ediyor. Sanki birileri evi terkedip gitmis de, nerde bu insanlar diye apartman bosluguna sarkmis gibi bir his. Evin icine cokmus sisman bir bulut var.

Hala bir yerlerden sesler geliyor.. Fare olamaz, her taraf kapanla dolu. Evin kendisi kocaman bir kapan, giren bir daha cikamiyor.

Evin icinde delirmesem bari..


Sen olmasan coktan kuvetin icinde boy verip, burdan cikardim ama bu sefer beklicem. Sen gelmeden bir yere gitmem. Karanliktan, yalnizliktan ya da inadimdan degil. Igne yaparken gozlerini kanini icine ceken siringaya dikmek gibi dusun. Bu ev bu gece cokse de, bir anda sabah olsa da bir yere gitmiyorum.


Koridorun ortasinda yine o sesi ensemde hissedebiliyorum.. Kulagima fisildadiklarini da duyabiliyorum. Bu nefesi bir yerden hatirliyorum. Arkami dondugumde gorecegimi taniyorum, icimden kusmus gibi biliyorum ne oldugunu.

Arkami donuyorum.. ama ne oluyor bitiyor anlamiyorum. Gorduklerimi tanimiyorum. 'Ama', 'Peki sen kimsin?', 'Herseyi nereden biliyorsun?' lar havada ucusurken, o coktan apartman boslugunda merdivenlerden momentum ala ala